انتخاب یا انتحار

نمی توان گفت انتخاب ها یا تصمیمات ناگهانی همیشه نوعی انتحاراست اما اگر تصمیمات ناگهانی از سر فشارهای درونی و بیرونی و در شرایط بد روحی انجام شود شایدبه نوعی بتوان به انتحار تشبیهش کرد. به ویژه اگر با تخریب و بدون هدف سازندگی دوباره انجام شود.

" اتتحار " از نظر من در دانی ترین طیف انتخاب قرار دارد، تصمیمی ناگزیرکه آگاهانه بین بد و بدترصورت میگیرد ولزومن عاقلانه نیست و لی به این امید انجام میشود که شاید نتیجه ازوضعیت موجود بهتر باشد و حداقل کمی از تنشهای روانی که عامل بروزش است کم کند ، ااما دردناک است که انتظار هیچ نتیجه ی خارق العاده ای هم وجود ندارد

شایداگرکسی میتوانست در لحظه به دور از هیجانات روانی دست به انتخاب عاقلانه ای بزند هیچوقت تصمیمات انتحاری فرصت ظهور پیدا نمی کردند

انتحار امتداد انتخاب هایی است که برایندشان از ظرفیتت وجودی ادمها بیشتر است . شاید بهترین راه این است که یادبگیریم سوپاپ های اطمینانی درست کنیم برای شرایطی که ناگزیریم تعادل نیروهای درونمان را برقرار کنیم ، سوپاپ هایی که بتواند امواجی که سینوس وار پنجه در پنجه ی جسم وروحمان می اندازد را به بهترین شکل و با کمترین هزینه و آسیب عبور دهد و سلامت روح و روان را تضمین کند.